In memoriam: Vanessa Kienzle

Huub van der Linden, vrijwilliger bij Nationaal Monument Kamp Vught vertelt over Vanessa Kienzle en de band die hij met haar had:

‘Ik ben als vrijwilliger werkzaam in Kamp Vught vanaf 2000 tot heden. In 2005 was Vanessa de eerste ASF-er die bij ons kwam werken, velen zouden volgen. Vanessa was vanaf het begin ’n bijzondere vrouw. Wij hadden meteen ’n goede band met haar en ik in het bijzonder. 
We hadden altijd grote bewondering voor asf-ers, zij gingen immers werken op een plaats waar in de tweede wereldoorlog de mens zich van de allerslechtste kant heeft laten zien.

Met Vanessa heb ik vele baliediensten verzorgd, en bij dit werk heb ik haar goed leren kennen. Ze was altijd zo vriendelijk, lief en zorgzaam. Mijn vrouw zorgde thuis ook voor de asf-ers, ze breide sjaals voor de winter, in de kleuren die ze wilden hebben, en voor Vanessa in de kleuren van carnaval van ’s Hertogenbosch.

Ik heb in de zomer Vanessa het echte Nederland laten zien met water, dijken, dammen en bruggen, en natuurlijk de Noordzee. Ook Middelburg, de hoofdstad van Zeeland, heeft ze bewonderd. Ook met Malte- Otrembe, vriend van Vanessa via ASF, heb ik zo’n dagtrip gemaakt.

Het was een grote verassing voor mij dat zij en Johannes hun huwelijk kwamen aankondigen tijdens mijn werk in Kamp Vught. Toen Vanessa voor de eerste keer met mij een rondleiding voor volwassenen meemaakte, zag en hoorde zij, dat ik de rondleiding afsloot met de vraag aan de bezoekers, vooral niet naar huis te gaan met haatgevoelens, maar plaats te maken voor verzoening en zo te bouwen aan een betere wereld. Ik wees Vanessa aan in de groep mensen, vertelde wie ze was en wat ze als jonge meid kwam doen in Kamp Vught. Vanessa kreeg zoveel applaus, dat ze er verlegen van werd. Later bleek dat ‘verzoenen’ zomaar het eerste woord van haar woordenboek zou kunnen zijn.

Toen ik het bericht kreeg dat Vanessa was gestorven, kon en wilde ik het niet geloven. Ik moet het verdriet zonder mijn vrouw verwerken, want zij stierf in maart 2017.
Met de auto van mijn zoon, en hij als chauffeur, zijn we in één dag op en neer naar Winnenden gereden om de uitvaart bij te wonen. Vader Kienzle heb ik daar kort nog gesproken. Later heb ik de familie Kienzle een brief geschreven.

Bij het afscheid aan haar kist, heb ik Vanessa namens alle die haar gekend en bemind hebben, en dat zijn er velen in kamp Vught, bedankt voor haar vriendschap.

Ik voel me rijk dat ik Vanessa in mijn leven heb mogen kennen. We spraken vaak over misstanden in onze wereld, armoede, rijkdom, geven en nemen. We stelden ons de vraag ‘wanneer geef je pas echt iets aan je medemens?’. We stelden vast: ‘Je geeft pas echt iets aan een ander, als je door dat geven zelf iets te kort komt.’ Ik sluit af met de woorden die Vanessa op de kaart uit Israel zette. 
Ze schreef naar mij ‘Gods zegen wenst je Vanessa.’

Bedankt lieve Vanessa,

Huub’