Mijn eigen identiteit

 

Na hun eindexamen begonnen Joana uit Duitsland en Antonia uit Oostenrijk met hun vredesdienst in het Anne Frank Huis in Amsterdam. Hun werk wordt ondersteund door Aktion Sühnezeichen Friedensdienste en de Oostenrijkse organisatie Verein Gedenkdienst. Tijdens dit jaar was onder andere hun doel om met jongeren over onderwerpen als racisme, discriminatie en vooroordelen te praten en erachter te komen hoe veelomvattend deze onderwerpen zijn.

‘Door het jaar heen hebben we veel onderdelen van Stories that move behandeld. Het hoogtepunt was duidelijk de workshop waarbij we de kans kregen om het project te presenteren en de onderdelen van de toolbox Stories that move samen met 17 andere jongeren te testen. Deze jongeren deden op dat moment ook een vrijwilligersdienst met ASF in Nederland. Het thema van de workshop was ‘Mijn eigen identiteit’ en dit paste goed bij onze groep.

''Wat maakt ons tot de mensen die we zijn? Welke rollen nemen we aan? Waar bestaat mijn identiteit uit?'' Deze vragen stelden we aan het begin van de workshop. Elke deelnemer/deelneemster kreeg een papieren ster en kreeg de opdracht om op elke punt van de ster een rol te schrijven, die bij hem of haar past. Voorbeelden hiervan waren optimist, activist, democraat, vriend/vriendin, kritische denker, vegetariër of dagdromer, maar er waren nog veel meer opties. Deze opdracht was deel van de module ‘zien en gezien worden’ van Stories that move.   

Voor de meeste deelnemers was het een uitdaging, 7 verschillende rollen of identiteitskenmerken op te schrijven. Uiteindelijk bleek er echter een breed scala van verschillende kenmerken opgeschreven te zijn, die een goed startpunt bleken voor de discussie die hierop volgde. De verschillende kenmerken die iedereen had opgeschreven werden genoemd en ook werd er gediscussieerd over de vraag of mensen bepaalde rollen aannemen, in hoeverre deze rollen zelf gekozen kunnen worden, in hoeverre de rollen veranderen door de tijd heen en of sommige rollen überhaupt veranderd kunnen worden.

Daarna hoorden we de verhalen van Wael, een Syrische vluchteling die inmiddels in Berlijn woont en van Laurens, een jonge Nederlandse transman. Beiden vertellen hun verhaal op video. Na de 2 video’s was het de opdracht, dat elke deelnemer 1 woord opschrijft wat zijn of haar gevoel het beste omschrijft. Daarna werd er gekeken of er overeenkomsten en verschillen zaten in de woorden van beide verhalen.

Tot slot werd er gediscussieerd over de volgende stelling: ‘Je moet altijd laten zien, wie je bent’. De kamer werd ruimtelijk gebruikt als antwoordschaal, met aan de ene kant ‘helemaal mee eens’, en aan de andere kant ‘helemaal mee oneens’. De deelnemers moesten -afhankelijk van hun mening- ergens in de ruimte gaan staan. Het merendeel van de groep stond bij ‘helemaal mee eens’, waarbij wel genuanceerd werd dat de vraag of je je identiteit altijd moet kunnen laten zien erg contextafhankelijk is.

De discussie kwam snel op gang en was interessant. Ook zonder ons als moderatoren bespraken de deelnemers de onderwerpen met elkaar zodat wij zelf af en toe meer toeschouwers werden; dit gaf ons een voldaan gevoel aan het einde van deze 3 uur durende workshop!

Verder hebben we de deelnemers enthousiast gemaakt om de toolbox ook zelf bij hun werk met jongeren te gebruiken. Ook was het leuk om te horen dat Emma, vrijwilliger bij het antidiscriminatiebureau RADAR in Rotterdam, deze toolbox al eens zelf met een groep had getest!'

Antonia Schachl en Joana Bläsius, augustus 2018