Daimler in Amsterdam

Op 24 maart 2019 pakten zes Daimler-stagiairs uit Stuttgart, Sindelfingen en Bremen de trein naar Amsterdam. Nadat de Deutsche Bahn het weer had gepresteerd het niet zo nauw te nemen met de tijd, waren we allemaal blij om eindelijk in Amsterdam aan te komen. Daar werden we hartelijk ontvangen door Barbara Schöpping en haar collega Judith Korsten. Amsterdam staat erom bekend dat er meer gefietst wordt dan gelopen, dus kregen we gelijk bij aankomst een fiets. Daarmee konden we naar onze projecten fietsen en daarnaast –in onze vrije tijd- de stad onveilig maken.
            De organisaties waarin we twee weken lang hebben gewerkt, waren erg verschillend. Zo werkten Franziska Scheid (opleiding zakelijk medewerker) en Tijen Fidan (opleiding administratief medewerker) in het Anne Frank Huis, het Verzetsmuseum en het Joods Historisch Museum. Ze begeleidden groepen internationale bezoekers en hielpen bij het organiseren van seminars en evenementen of werkten bij de receptie. De anderen werkten in sociale projecten. Markus Schall (opleiding magazijnlogistiek) en Jan Zimmermann (opleiding mechatronica) werkten bij Beth Shalom, een verzorgingstehuis voor joodse ouderen. Daar hielpen ze mee de ouderen te begeleiden, kookten ze eten of hielpen ze mensen naar het ziekenhuis te brengen. Tarik Süssenbach (opleiding mechatronica) en ik, Adriana Hurlebaus (kantoormedewerker) werkten bij AMOC, onderdeel van Stichting de Regenboog. Dit is een opvanghuis voor drugsverslaafden en/of daklozen. Zij kunnen hier terecht voor een maaltijd of een gesprek, maar ze kunnen er ook douchen of overnachten. Onze taken bestonden vooral uit het helpen bij het uitdelen van het eten, maar ook uit het meehelpen in de theeruimte, de ruimte waar daklozen overdag terecht kunnen.
            Naast het werk in de verschillende organisaties bezochten we verschillende musea en namen we deel aan een Zeitzeugengespräch met een Joodse man die de oorlog heeft overleefd. Zijn naam is Jack Eljon. Hij vertelde ons zijn persoonlijke en emotionele verhaal over hoe hij als kind van zijn ouders werd gescheiden en moest onderduiken, om zich zo te verschuilen voor de nazi’s. Tijdens de oorlog verhuiste moest hij vaak van het ene gezin naar het andere verhuizen. Hoewel dit erg spannend was en hij meerdere keren bijna werd ontdekt, overleefde hij zo de oorlog. Hij vond zijn moeder na de oorlog terug in Kamp Westerbork en werd herenigd met zijn ouders. Toch was er veel veranderd: ‘Ik had twee soorten ouders. Die van voor de oorlog en die van erna.’ Er klonk nog steeds veel verdriet door in zijn stem toen hij ons dit vertelde.
            Dit verhaal heeft ons geleerd dat het belangrijk is om de geschiedenis te kennen, en om deze kennis te behouden en te verspreiden. De fouten uit het verleden mogen zich niet herhalen. Iedereen kan eraan bijdragen om deze kennis levend te houden en ook tegen huidige vormen van racisme en uitsluiting van minderheden te strijden. De Daimler AG is een voorbeeld van integratie en het uitdragen van ethische normen en waarden. Het bedrijf stelt zich ten doel de mensenrechten te respecteren en te handhaven, en heeft maatschappelijke verantwoordelijkheid hoog in het vaandel. Om deze redenen ondersteunt en bevordert Daimler samenwerking met organisaties als ASF. Helaas zijn deze principes niet overal vanzelfsprekend en is het nog steeds belangrijk om hiervoor te strijden. Om mensen te laten zien dat de jonge Duitse generatie verantwoordelijkheid neemt en dat ieder mens, ongeacht zijn of haar achtergrond, waardevol is.

Adriana Hurlebaus, Daimler-stagaire