Hoe is het verder gegaan met Laurie Slegtenhorst?

Laurie Slegtenhorst

Tijdens mijn ASF-vrijwilligersdienst in de herinneringsplek Buchenwald (Weimar, Duitsland) keek ik angstvallig naar het einde van mijn vrijwilligersdienst en probeerde ik de gedachte over de vraag wat ik daarna kon gaan doen, zoveel mogelijk te verdringen. Tijdens dit jaar had ik zoveel interessante mensen leren kennen en ervaringen opgedaan, dat ik eigenlijk niet wilde dat het jaar ten einde zou komen. Toch kwam er een eind aan en ik ging weer terug naar Nederland.

Toen ik terug was, begon ik gelijk met de lerarenopleiding geschiedenis aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, waardoor ik weinig tijd had voor heimwee. Een week na aankomst in Nederland moest ik al naar Amsterdam voor de introductie van de opleiding en naar Nieuw-Vennep om kennis te maken op de middelbare school waar ik stage zou gaan lopen. Weer een jaar met nieuwe ervaringen en nieuwe indrukken. Toch bleef ik twijfelen in welk land ik het prettiger vond om te wonen; was dat in Nederland, vlak bij mijn familie en vrienden waar alles zo vertrouwd was, of was dat toch in Duitsland waar ik zoveel nieuwe avonturen had beleefd?

Na een jaar kreeg ik de mogelijkheid om weer terug te gaan naar Duitsland en mijn werk op het gebied van geschiedenisonderwijs voort te zetten in de herinneringsplek Dachau. Een andere historische instelling in een ander deel van Duitsland. Ook hier deed ik weer veel nieuwe historische kennis op en leerde ik hoe het was om in dit stadje te wonen dat vooral bekend was geworden door de geschiedenis van het concentratiekamp (1933-1945).

Maar ik kon mijn draai niet vinden in dit stadje en solliciteerde bij de Erasmus Universiteit in Rotterdam om onderzoek te doen naar huidige populaire representaties van de Tweede Wereldoorlog in Nederland. Ik had nooit verwacht dat ik die baan zou krijgen en binnen een paar maanden verhuisde ik weer terug naar Nederland.

Na een aantal jaren heen en weer hoppen tussen Duitsland en Nederland, woon ik nu al weer bijna 3,5 jaar in Nederland en werk ik nog steeds als promovenda aan de Erasmus Universiteit. Tijdens mijn onderzoek en onderwijs heb ik veel profijt gehad van mijn ervaringen tijdens mijn ASF-vrijwilligersjaar, niet alleen qua historische kennis en ervaring, maar ook door de manier waarop ik mij als persoon heb ontwikkeld. Door deze buitenlandse ervaring ben ik veel zelfverzekerder geworden, pak nieuwe avonturen met beide handen aan en kan natuurlijk veel beter Duits spreken.

Ik vind het ontzettend fijn dat ik nog steeds betrokken ben bij de ontwikkelingen van ASF in Nederland. Ik had helaas te weinig tijd om in het bestuur te blijven zitten, maar elk jaar begeleid ik nog steeds een Duitse vrijwilliger in Rotterdam en ik vind het interessant om te horen waarom deze Duitse jongeren ervoor kiezen om een jaar naar Nederland te komen en zich bezig te houden met maatschappelijke problemen en ontwikkelingen in dit land. Daarnaast blijft ASF op deze manier onderdeel van mijn leven, ook in Nederland.