Op bezoek bij de Frezens

Sinds begin november bezoeken we één keer per week de Shoah-overlevende Lies Frezen en haar man in een kleine stad in Nederland. Het contact met mevrouw Frezen werd gelegd door Barbara Schöpping, de ASF coordinator hier in Nederland. Wij zijn heel dankbaar voor de gelegenheid om zulke persoonlijke gesprekken te voeren met een overlevende uit het nazi-tijdperk en vooral omdat mevrouw Frezen ons ook haar eigen verhaal vertelt. In het volgende artikel zal ik meer vertellen over ons contact met mevrouw Frezen en leg ik uit hoe we ondanks Corona op de best mogelijke manier kennis hebben gemaakt en hoe we met elkaar van gedachten wisselen.

Voor de meeste mensen betekent Corona een extra belasting in het dagelijkse leven. Zo ook bij de Frezens: sinds enkele maanden is het voor hen niet mogelijk om hun kleinkinderen te zien, want ze wonen in de Corona-hotspot Amsterdam en de kans op besmetting is te groot. Om deze extra last te verminderen, proberen Felix en ik een aantal taken voor hun over te nemen en hen zoveel mogelijk te ondersteunen en gezelschap te houden. Ook onze voorgangers, Lena en Hanno, zochten contact met mevrouw Frezen en probeerden haar met problemen of huishoudelijke taken te ondersteunen. Vanwege de Covid-19-pandemie moesten ze hun vrijwilligerswerk en daarmee hun persoonlijk contact met de Frezens vervroegd beëindigen. De Frezens vonden dit jammer en zijn nu zichtbaar blij om weer contact met ons vrijwilligers te hebben.

Éen keer per week bezoeken we de Frezens. We hebben altijd het gevoel dat het bijzonder is om bij hen te komen; het is altijd heel huiselijk, want we worden elke keer met een warme glimlach en een kopje thee verwelkomd. Terwijl we onze thee drinken, praten we over veel verschillende, meestal onsamenhangende dingen. We praten bijvoorbeeld over onze familiegeschiedenis, de gebeurtenissen van de afgelopen week of bespreken actuele politieke kwesties. We letten altijd op de aanbevolen veiligheidsafstand van 1,5 meter, die relatief makkelijk aan te houden is dankzij de ruime woonkamer. Nadat we onze thee op hebben, doen we de taken die van tevoren hebben afgesproken. Voorbeelden van deze klusjes zijn het schoonmaken van planken, de auto wassen, de Frezens met elektronische problemen helpen, zoals het overzetten van foto's van de oude telefoon op de nieuwe laptop. Terwijl we onze klusjes doen, delen de Frezens veel mooie en interessante verhalen over hun jeugd met ons. Toen ik laatst de planken schoonmaakte, vertelde mevrouw Frezen me hoe ze haar man heeft ontmoet en vertelde ze over haar tijd in Suriname en over haar kleine aapje, wat ze daar als huisdier had. Daarnaast heeft ze het vaak over haar pleeggezin waar ze tijdens de Tweede Wereldoorlog ondergedoken zat en haar daaropvolgende adoptie door die pleegouders toen de oorlog vorbij was. Dabij blijft geen onderwerp ongenoemd, of het om goede of om slechte tijden gaat.. Wij zijn ons ervan bewust hoe emotioneel en uitputtend het is zo gedetailleerd over de donkerste momenten van iemands leven te praten. Dit feit maakt ons vooral dankbaar voor die momenten van samenzijn, van luisteren en delen. Felix en ik waarderen dit contact erg en hopen dan ook dat we ook in de toekomst de Frezens zullen blijven bezoeken.

Celina Hegazi