In memoriam: Vanessa Kienzle

Vanessa Kienzle: archief familie Kienzle

‘‘Stel je voor… Het is mei 2006… Een bus vol met scholieren rijdt naar het Nationaal Monument Kamp Vught. De scholieren gaan zo meteen een rondleiding volgen waarbij hun wordt verteld wat de SS daar in de Tweede Wereldoorlog heeft uitgevreten. Maar voor hen is de zaak vooraf al simpel: de Duitsers waren fout, klaar af. Oh ja, en het is heel lang geleden. Maar ja, de excursie is verplicht, dus vooruit dan maar…

Over een aantal minuten zullen zij zich echter verbazen wanneer zij te horen krijgen dat er niet alleen Duitse SS’ers waren in Kamp Vught, maar ook Nederlandse SS’ers!
Huh???  Nederlandse SS’ers?

Ook zullen zij zich verbazen over het feit dat de rondleiding wordt gegeven door een 19-jarig Duits meisje, Vanessa, dat daar als vrijwilliger werkt en bovendien ook nog eens vloeiend Nederlands spreekt!
Huh??? Een Duitse?

Goh, ze is eigenlijk best aardig en zo  normaal, een beetje zoals wij….

Een kwartier geleden was de situatie nog zo lekker overzichtelijk, maar nu moeten ze toch echt zelf na gaan denken. Wat moedig van zo’n meisje, denken ze nu, dat ze hier – als Duitse – als vrijwilliger werkt! Best stoer eigenlijk.‘‘

Voor mensen die ASF en haar werk al kennen is dit alles niet zo verrassend natuurlijk, want bekend. Maar hoe vaak staan we er eigenlijk nog bij stil hoe ongelofelijk veel moed je moet hebben als je een jongere van 18, 19 jaar bent en je je aanmeldt om vrijwilligerswerk te doen op dit soort plekken? Héél moedig, vind ik.

Ik leerde Vanessa Kienzle kennen in de zomer van 2005, toen ik bestuurslid van Nationaal Monument Kamp Vught was en Vanessa onze eerste ASF-vrijwilliger werd. Velen zijn na haar gekomen, stuk voor stuk moedige, jonge mensen.

Vanessa en ik hielden contact en raakten goed met elkaar bevriend. Regelmatig kwam ze op bezoek in Den Bosch, de stad waar ze van was gaan houden. Ze logeerde dan bij ons en we voerden vaak lange gesprekken over de keuzes waar ze in haar leven voor stond. En Vanessa maakte geen makkelijke keuzes, want ze was en bleef moedig. Zo werkte ze bij het Bisdom Aken in de opvang van asielzoekers op het hoogtepunt van de toestroom van asielzoekers in Duitsland. Oók Vanessa had de mentaliteit “Wir schaffen das”.

Zij werd hierbij overigens door dik en dun gesteund door haar ouders, die haar keuzes altijd geaccepteerd en gesteund hebben, en door haar vriend en latere man Johannes. Haar ouders en man werden ook vrienden van mijn vrouw en mij.

Helaas kreeg Vanessa in de loop der jaren steeds vaker te maken met depressies. Ook hier streed zij moedig tegen, met ongelofelijk veel steun en hulp van Johannes en van haar ouders, maar het was een strijd die haar steeds meer moeite kostte en die ze tenslotte, in november 2018, heeft moeten opgeven omdat het haar te zwaar werd.

Wij herinneren ons Vanessa als een dappere en sterke vrouw die heel veel goeds in de wereld gebracht heeft en ons veel vriendschap en nieuwe vrienden heeft gegeven. We zijn dan ook trots en dankbaar dat we haar hebben mogen leren kennen.

Huub van Rooij