Hoe het allemaal begon..

Foto: Jan Vermaning

‘In mijn geboortejaar en dorp Joure werd een prachtig gebaar gerealiseerd door ASF.  In 1954 werden de eerste stappen gezet tot de oprichting van ASF in 1958/1959. Door een enthousiaste groep jongeren uit Duitsland, waaronder loodgieters, metselaars, een boer, studenten en een verpleegster, werd er op 17 april 1961 een begin gemaakt om een jeugdcentrum te bouwen voor de Hervormde Gemeente. Om 5.30 uur stond men al op, om vervolgens om 7 uur aan het werk te gaan. Naast de groep bouwers waren er nog een 4-tal meisjes mee die zorgden voor de huishoudelijke zaken. Men bivakkeerde in de lege villa Ter Huivra en werden voorzien van meubilair welke de inwoners van Joure beschikbaar stelden. Het Protestants Verpleeghuis ‘de Flecke’ stelde bedden ter beschikking. 

De vrijwilligers uit Duitsland, West-Berlijn, hadden tijdelijk ontslag van hun werk genomen of onderbraken hun studie om zonder inkomen aan deze “verzoeningsarbeid” deel te kunnen nemen. Deze “verzoeningsdaad” werd door de inwoners van Joure blij en met dankbaarheid ontvangen. De Christelijke gedachte tot vergeving en verzoening werd dus als een positieve, menselijke daad gezien en men keek uit naar de mogelijkheid weer naast elkaar te kunnen leven en ‘bouwen’. De naam ‘de Brug” kon in dat opzicht niet beter tot zijn recht komen dan in dit project en dit mooie initiatief.

Er moest wel naarstig naar een locatie worden gezocht. Gelukkig vond men die in de nabijheid van de Hervormde Kerk. De grond werd aangekocht voor de prijs van €1,91 per m2. De totale kostenpot bedroeg € 33.125,-. Dit zijn bedragen waar we ons tegenwoordig niks meer bij voor kunnen stellen. Na enkele maanden was de afronding een feit en werd het gebouw (met een grote zaal voor 175 personen, een toneel met enkele kleedkamers, een keuken, twee lokalen voor vergaderingen en een hobbyzaal voor de jeugdclubs) geopend. De hele plechtigheid (waarbij velen een toespraak gaven) duurde ruim vier uren!

Mijn ouders, vader Folkert (welke jarenlang diaken was) en moeder Fokeltje, hebben het gebouw decennia lang gerund. Dat hebben zij op hun beurt ook weer op vrijwillige basis gedaan. Als klein kind heb ik dat proces dus bewust meegemaakt. Later toen ik oud genoeg was hielp ik mee, samen met mijn twee oudere broers. Mijn ouders deden de planning, inkoop en organisatie. Ze waren, zoals je dat kunt noemen, ‘de beheerders’ van het gebouw. Er waren uiteenlopende activiteiten, ik noem er een paar: repetities van muziekkorpsen, koren, jeugdkoren, bruiloften, jubilea, begrafenissen, solisten-concoursen, ruilbeurzen, plattelandsverenigingen, cursussen, padvindersgroep, jaarlijkse tentoonstelling tropische vogels etc...
Het was bij ons thuis een komen en gaan van mensen. Elke activiteit moest immers worden besproken, georganiseerd en geëvalueerd. De geur van koffie was altijd aanwezig en alle aanloop gaf ondanks de drukte een gezellige sfeer in huis. Mijn ouders waren er maar druk mee, maar genoten zichtbaar. Ze waren echte verenigingsmensen en stonden altijd voor iedereen klaar! Die warmte en aandacht die ze voor een ander hadden, maakte en maakt me super trots op hen!

Het initiatief van ASF is een geslaagd project geweest. Vandaag de dag staat het gebouw “de Brug” er nog steeds, al is het “Duitse symbool van verzoening” in 1988 verkocht aan de Reformatorische Evangelische Gemeente Joure. Het toeval wil dat mijn vader tijdens de bezetting WO2 als “Arbeidseinsatz” enkele jaren in Duitsland heeft moeten werken. Al mijn grootouders hebben destijds op diverse manieren in het verzet gezeten. Mijn moeder deed werk als koerierster voor de onderduikers en het verzet. Hoewel de oorlog hen heeft getekend, hebben ze nooit rancune gekend. Ze waren -zoals ik eerder vertelde- hele warme, vergevingsgezinde mensen en keken altijd met een positieve blik naar de toekomst. 

Prachtig, hoe lot en toeval soms samenkomen en de toekomst (mede) bepalen.’  

Jan Vermaning