''Het was een ontzettend vol, intensief en echt jaar!''

Vrijwilligersgroep Duitsland 2014/15

Vrijwilligersgroep Duitsland 2014/15

´Hoe was dit jaar voor je? Zou je het nog een keer doen?´ Vragen die me vaak gesteld worden, zeker in de laatste paar weken. De tweede vraag zou ik meteen met een volmondig ´JA! ´ beantwoorden, de eerste vraag is wat lastiger. Zoveel indrukken, gebeurtenissen, gesprekken, mensen, reisjes, seminars, werkdagen en veel meer zijn voor mijn gevoel helemaal niet kort samen te vatten. Het was een ontzettend vol, intensief, echt jaar en ik heb af en toe het gevoel dat ik in 1 jaar 10 jaar ouder ben geworden.

In de komende pagina´s zal ik jullie toch antwoord proberen te geven op de eerste vraag:
Van dinsdag tot en met vrijdag werk ik in het zomerkampenreferaat in het hoofdkantoor van ASF. De afgelopen maanden is dit plekje mijn thuis geworden en heb ik samen met Christine en Olya, een studente die hier een aantal uur per week werkt, met veel bloed, zweet en tranen eraan gewerkt om 29 (!) zomerkampen in 19 verschillende landen mogelijk te maken.

Waar ik in het begin van het jaar af en toe niet zo heel veel te doen had, was dat een tijd geleden wel anders. De e-mails, telefoontjes en andere zaken hoopten zich op tot een enorme berg werk. Ik heb de afgelopen maanden ontzettend veel geleerd op organisatorisch gebied en wat daar allemaal bij komt kijken.
Ik kan me nog goed het moment herinneren dat ik supertrots één van mijn eerste e-mails stuurde en het onderste stukje met ´Judith Korsten, Freiwillige im Sommerlagerreferat´ gevolgd door de contactgegevens, zo leuk vond. Het voelde zo professioneel, zo écht. Of de eerste keren dat iemand belde en ik nogal zenuwachtig opnam. Inmiddels zijn dit allemaal dingen die ik al tientallen keren gedaan heb en nu normaal zijn.

Buiten de zomerkampen om heb ik veel meegekregen van ASF als organisatie, en wat voor een structuur deze heeft. Door de zomerkampen had ik af en toe ook met de afdeling financien te maken of met de afdeling communicatie wanneer we iets wilden publiceren of reclame wilden maken. Ook was ik bij het maandelijkse plenum en bij de herfst- en lentebijeenkomst waar ook alle mensen die voor ASF in de andere landen werken, bijeenkwamen.
Verder hielp ik bij de jahresversammlung in Potsdam en de Kirchentag in Stuttgart, bij de voorbereidingen van de Christopher Street Day in Berlijn, hielp ik mee met het verwerken van sollicitaties van de aankomende generatie vrijwilligers en kan ik me nog herinneren dat ik samen met Kolja, de andere vrijwilliger in het kantoor,  eens fotomodel heb gespeeld met de tassen en t-shirts voor de ASF-webshop. Nog niet zo lang geleden was ik samen met Christine in Warschau, waar we op bezoek waren bij het zomerkamp wat daar plaatsvond rondom een kinderziekenhuis. Het was dus een behoorlijk divers jaar!...

Op een willekeurige maandagochtend, 11 uur. Ik loop de trap op naar de woning van Frau Barbara. Zij staat al in de deuropening, glimlacht als ze me ziet en zegt ´Hallo Judith!´. Ik kom binnen, zet thee en we kletsen eerst eens even over de afgelopen 7 dagen. Daarna doen we boodschappen en houden soms pauze bij een ijssalon als het warm genoeg is. Hoewel, het weer is eigenlijk niet het argument. ´Eis ist einfach köstlich und dieser Eissalon ist einer der besten in Berlin!
Wat betreft de activiteiten is het altijd ongeveer hetzelfde. Ik weet inmiddels precies hoe alles gaat, waar de thee staat die ze graag drinkt (Spaanse sinaasappel), welk kopje ze het liefst gebruikt, wat ze wil kopen in de supermarkt, welke bloemen ze mooi vindt, hoe ik haar soms moet helpen met lopen. Met name door het feit dat het vaak hetzelfde is, is er de afgelopen maanden een soort vertrouwd gevoel ontstaan. We weten beide wat we kunnen verwachten van elkaar.
Toch is het niet elke maandag hetzelfde proces wat zich keer op keer herhaalt. Hoewel ze vrijwel elke keer iets over de biologische supermarkt om de hoek vertelt en de mensen die daar werken doen we ook andere dingen. Zo speel ik af en toe een liedje voor haar en zing ik, soms bakken we samen een taart en luisteren naar de radio of cd´s. Maar het grootste deel van de tijd praten we. Naast de alledaagse dingen heeft ze me veel verteld: Verhalen over haar toen ze een klein kind was, over hoe ze was en wat ze deed toen ze ook 19 jaar was. Verhalen over Polen, Israel, de oorlog, haar ouders en zus, de val van de muur, de synagoge, liefde, reizen, kunst en muziek, jong zijn. Vaak als ik bij haar wegga, heb ik mijn hoofd vol gedachtes. Dit varieert van ´Goh, wat ze me vandaag heeft verteld had ik echt niet van haar verwacht!´ tot ´Hoe zal mijn leven er uit zien over 60 jaar?´. Hoewel het soms vermoeiend is, alles heel erg langzaam te doen en niet ongeduldig te worden wanneer ik soms iets 3 keer uit moet leggen, vind ik het meestal leuke bezoekjes. Er is toch een soort vorm van vriendschap ontstaan, iets waarvan ik nooit had gedacht dat te zeggen over een 74-jarige.

Judith Korsten
Vrijwilliger op het ASF kantoor en in de Jüdische Gemeinde in Berlijn (2014-2015)

WAT DIT JAAR ME LEERDE

Dat tijd iets ontzettend geks en kostbaars is. Wanneer ik terugdenk aan dit jaar lijkt het voorbijgevlogen, tegelijkertijd lijkt het een ontzettend groot deel van mijn leven te zijn omdat er zoveel is gebeurd. En omdat ik het gevoel heb dat ik de andere vrijwilligers al veel langer ken dan pas 1 jaar.
Wat voor een invloed je omgeving op je heeft (familie, vrienden, taal, landen, maatschappijen en systemen, oorlog/geen oorlog) op de manier waarop je opgroeit. Hoe ontzettend verschillend dit kan zijn (kijk maar eens naar mijn vrijwilligersgroep), maar dat we tegelijkertijd allemaal toch op een of andere manier hetzelfde zijn.
Wat vriendschap betekent en hoe deze kan veranderen of precies hetzelfde kan blijven. Of allebei tegelijk. Dat er vriendschappen kunnen ontstaan met mensen met wie ik anders nooit contact zou hebben gehad. Hoe belangrijk familie is. Wat het betekent om tweetalig te zijn opgevoed, hoewel ik nog steeds niet helemaal weet wat het nou betekent om ´Duits´ of ´Nederlands´ te zijn. Of Europeaan. Of wereldburger desnoods.
Ik heb gemerkt dat de koelkast zich niet vanzelf vult, eten niet vanzelf gekookt wordt en ook de was helaas geen automatische zelfreinigingsfunctie heeft. Ik heb geleerd dat zelfstandig zijn en alle vrijheid hebben geweldig is (niemand die zeurt dat je kamer een rotzooi is), dat het aan de andere kant ook veel tijd en planning vraagt. Van dat laatste kan ik nog veel leren.
Ik heb me nog nooit zo jong en oud tegelijkertijd gevoeld. Jong omdat ik regelmatig dingen als ´Oh my god, you´ve got so much life in front of you! ´, ´je bent half zo oud als ik!?´ hoorde wanneer ik vertelde dat ik 18/19 jaar ben.  Oud omdat ik veel verantwoordelijkheden heb en nooit eerder zo zelfstandig was (zowel thuis als op het werk). Of misschien is oud niet het goede woord, maar volwassen. Hoewel ik trouwens ook nog láng niet het idee heb dat ik volwassen ben. Ik kan het niet zo goed omschrijven.
Natuurlijk kan de waarde van gezondheid in dit rijtje niet ontbreken na mijn ziekenhuisverhaal in oktober. Maar ook door mijn bezoek aan Frau Barbara, die een beroerte had en deels verlamd is, werd ik hier bewuster van.